«بهترین رابطه آن نیست که اشخاص بی عیب را گرد هم می آورد ، بلکه آن است ، هر فرد بیاموزد با معایب دیگران کنار بیایید و محاسن آنان راتحسین نماید . وقتی تنهاییم دنبال دوست میگردیم ، پیدایش که کردیم ، دنبال عیب هایش می گردیم ... وقتی که از دستش دادیم در تنهایی دنبال خاطراتش می گردیم . » ژان پل سارتر اختصاصی گیل خبر/ از ویژگی های بارز یک نظام مردم سالار این است که همه بازیگران عرصه سیاست دارای شناسنامه هستند و هر سیاستمدار یا فعال سیاسی بر اساس همان شناسنامه و تابلو تفکر خویش اظهار نظر می کند. این مرز بندی و تفکیک باعث می شود که اولا یک رسانه یا گروه به راحتی چهره و مواضع سیاسی خود را عوض نکند، ثانیا مسئوولیت و عواقب اظهار نظرها و رفتارهای خود در سیاست داخلی و خارجی را بر عهده می گیرد. به این دلیل در یک جامعه دمکراتیک کمتر اتفاق می افتد که یک گروه رادیکال یا پوپولیست به راحتی ژست آزادیخواهی به خود بگیرد، یا اینکه مرز میان افراد منتقد که اکثرا تبار دانشگاهی یا روشنفکری دارند با افراد مخالف یا اپوزیسیون که عمدتا عضو باشگاههای حزبی یا جناحی هستند، کاملا تفکیک شده است. متاسفانه بخش عمده ای از مشکلات جامعه امروز از بهم ریختن همین مرزها و ملاک ها ناشی می شود. در دوران دولت تدبیر و امید ، بیش از هر زمان دیگر شاهد نوعی اغتشاش در موضع گیری افراد و گروه ها هستیم. اگر از این منظر به فضای سیاسی ایران نگاه کنیم، شاهد چند آفت زیانبار خواهیم بود. در حال حاضر بسیاری از کسانی که فعالیت جناحی و حزبی می کنند، از گرفتن شناسنامه ـ بخوانید پذیرش موازین قانونی ـ امتناع می کنند. این نوع فعالیت فراقانونی باعث می شود که آنها در هر دوره ای خیلی راحت و آسان تابلو و نام جدید برای خود برگزینند و در قبال این چرخش و تغییر مواضع به هیچ کسی پاسخگو نباشند. از همین روست که ما با جناح ها و افرادی مواجه هستیم که در طول یک دهه گذشته منافع و شریک یک دولت کاملا پوپولیست بوده و آشکارا از سیاست ستیز و رویارویی با غرب دفاع می کردند. بسیاری از آنها رانت ها و موقعیت های کلیدی از دولت پوپولیست آقای احمدی نژاد به دست آورده بودند اما بعد از پایان حیات آن دولت به راحتی تغییر نقش داده و در موضعی قرار گرفتند که گویی هیچ نقشی و سهمی در سیاست های پر هزینه دولت اصولگرای احمدی نژاد نداشتند. این آفت را باید به عنوان یکی از نشانه های رشد نیافتگی و بیماری سیاسی جامعه به حساب آورد که طیفی از فعالان جناحی و سیاسی در حالی که کارکرد و نقش یک گروه فشار یا اپوزیسیون را دارند به راحتی نام «منتقد » را که صرفا اختصاص به نخبگان دانشگاهی و روشنفکری دارد به خود می گیرند، یا اینکه رسانه و نهاد خبری را که وظیفه آن صرفا اطلاع رسانی بی طرفانه در چارچوب منافع ملی است به پایگاه رقابت و نزاع حزبی علیه دولت و یا جایگاهی برای تامین منافع شخصی تبدیل می کنند. برخی افراد و رسانه ها قریب هشت سال حامی و بلکه شریک دولت آقای احمدی نژاد در عرصه های مختلف بودند، در عرصه سیاست خارجی حاصل این همراهی و کار تیمی آنها نیز همان چیزی بود که به تقابل همه جانبه ایران با غرب انجامید و 6 قطعنامه تحریم را علیه ملت ایران رقم زد. بعد از اعمال این تحریم های ظالمانه و زیانبار نیز آنها نه تنها تلاشی برای گشایش در وضع معیشت و اقتصاد مردم انجام ندادند بلکه دائما در اظهارات خویش از بی اثر ماندن تحریم ها سخن می گفتند، اما بدلیل همان آفت مزمنی که گریبانگیر جامعه ایران است، بسیاری از مشوقان و مولفان آن سیاست های تند و افراطی نه تنها مسئوولیت دیکته های غلط و پر اشتباه دیروز خود را برعهده نگرفتند بلکه اکنون در جایگاه مدعی و وکیل مدافع منافع ملی ظاهر شده اند و چندان جای تعجب ندارد که برای تیم دیپلمات ها و مذاکره کننده این سوال رییس جمهوری را که چندین بار مطرح کرده است، روشن نمود که چرا عده ای از فعالان و بازیگران سیاسی از شناسنامه دار شدن و پذیرش نظامات قانونی فرار می کنند و اصرار دارند که رسانه ها را به اردوگاه حزبی و جناحی تبدیل کنند یا در لباس منتقد نقش گروههای فشار و مخالفان ضد دولت را ایفاء می کنند. طی 18 ماه گذشته از عمر دولت تدبیر و امید، شاهد رفتارهایی از سوی این گروه از بازیگران بودیم که آشکارا سیاست خارجی و منافع ملی را به چالش کشیده است. به گونه ای که تاکنون هزینه های فراوانی را برای منافع ملی و ملت ایران در صحنه های بین المللی را ببار آورده اند و به هیچ عنوان پاسخگوی اعمال شان هم نیستند. حال باتوجه به تمام هزینه های تحمیل شده به مردم ، منافع ملی و دولت تدبیر و امید ، ضرورت دارد تمامی حامیان دولت اعم از اصلاح طلبان و اعتدال گرایان در رفتار های سیاسی خود طوری عمل کنند تا در دام فریبکاری ها و تندروها مغرضین و فرصت طلبان نیفتند و از مواضع اصولی ائتلافی و همگرایی با همدیگر فاصله نگیرند . همراه و همسو بودن ، به هیچ عنوان به معنی طرح مباحث و نکات انتقادی نیست ولی این مباحث مورد اختلاف و انتقاد باید طوری طراحی و بیان شود تا مورد سؤ استفاده مخالفین دولت تدبیر و قرارنگیرد. در این ارتباط اگر اصلاح طلبی و یا اعتدال گرایی بر طبل تفرقه بکوبد آب را در آسیاب مخالفین دولت تدبیر و امید ریخته است . پس باید مراقب بود تا سیاست اتحاد و انتقاد حامیان دولت تدبیر و امید به سیاست مخالفت با همدیگر تبدیل نشود.