رسول سعیدی زاده؛
۱۴۰۲/۰۳/۲۸ ۱۱:۳۱ چاپ زمان مورد نیاز برای مطالعه: 4 دقیقه

گیل خبر/ رسول سعیدی زاده

فرهنگ، روح و جان هر ملت است و صعود و سقوط هر ملتی وابسته به آن است. مفاخر یک ملت رابطه ای مستقیم با هویت و خودباوری فرهنگی آن ملت دارند. مفاخر مایه ی مباهات مردم یک سرزمین هستند. رشت و گیلان از دیرباز مهد هنرمندان، سیاستمداران، علما و افراد برجسته و تأثیرگذار در تاریخ ایران بوده است. مفاخر و مشاهیر فرهنگی و مذهبی هویت منطقه گیلان هستند و هر اقدامی که در حوزه فرهنگ انجام شود، به نوعی سرمایه‌گذاری محسوب می‌شود. توجه به سرمایه ‌های معنوی که برگرفته از فرهنگ بومی و اصیل گیلان است، می ‌تواند تأثیر به سزایی در توسعه فرهنگی این سرزمین داشته باشد.

اندیشه ایجاد آرامگاه مشاهیر گیلان در کلان شهر رشت براساس الگوی وجود آرامگاه های مشاهیر در شهرهای اصفهان، تبریز، مشهد و ...، از سال ها پیش مطرح بود. این اندیشه با فوت هوشنگ ابتهاج معروف به سایه در شهریور سال 1401 خورشیدی و دفن وی در باغ عمومی شهر یعنی باغ محتشم، قوت گرفت و سپس در نیمه دوم سال 1401 خورشیدی به اوج خود رسید. با شروع سال جدید کارزار درخواست تأسیس آرامگاه مشاهیر گیلان با امضای صدها نفر فرهیخته و نامدار گیلانی شروع شد. مخاطبان این کارزار استاندار گیلان، شهردار و اعضای شورای اسلامی شهر رشت و ریاست اداره کل میراث فرهنگی استان و ریاست اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان بود. هدف این کارزار اختصاص قطعه زمینی برای آرامگاه مشاهیر گیلانی با طراحی و سبک بومی بود، تا از پراکندگی دفن مشاهیر جلوگیری و موجب آشنایی بهتر گردشگران ایرانی و غیر ایرانی باشد.

در 21 خرداد سال جاری، جلسه ای میان چند نفر از مدعوین دانشگاهی و چهره های فعال فرهنگی استان با روسای کمیسیون های فرهنگی و بودجه و اکثر قریب به اتفاق اعضای شورای اسلامی شهر رشت در محل استقرار آن برگزار شد. اعضای شورای اسلامی شهر به صورت تلویحی با خرید یک قطعه زمین و اختصاص آن به تأسیس باغ موزه مفاخر استان موافقت ننمودند و حفظ آرامستان موجود در مسیر بزرگراه رشت- تهران و تقویت همین آرامستان را با ایجاد فضای سبز بهتر و بیشتر، برای چنین امری درخور توجه دانستند؛ و قرار شد که جلسات مختلفی با حضور اعضای ذکر شده برای یافتن راه حل واحد و جدید ادامه یابد؛ اما همان گونه که دیدیم ایجاد قطعه اختصاصی در گورستان عمومی باغ رضوان (دولت آباد) در بزرگراه رشت - تهران تجربه ای ناموفّق بوده است.

 بنابه گفته یکی از اساتید، در آرامستان بهشت زهرای تهران با آن وسعت بزرگ، تنها دو قطعه به نام آوران و هنرمندان اختصاص داده اند، ولی پس از مدّتی بزرگان را لایق قبر مستقل ندیدند و قبرها را دو طبقه و سه طبقه کردند و افراد دیگری را که هیچ ربطی با نام آوران نداشتند با یکدیگر همخانه کرده اند. کما این که تجربه قطعه هنرمندان رشت هم ناموفّق بود؛ زیرا افراد عادّی نیز در آن دفن شده اند و از حالت قطعه اختصاصی خارج شد. همین بی توجّهی موجب عدم اقبال به قطعه هنرمندان در گورستان عمومی شهر شد و گرنه چه لزومی داشت که پارک ها و دانشگاه ها و فضاهای فرهنگی به آرامگاه اختصاصی بدل شوند. عدم تصمیم گیری سریع و به موقع موجب خواهد شد در آینده نزدیک پارک های شهر مدفن مشاهیر و مفاخر بدل شود و افراد دیگری در جوار مدفونین فعلی در فضاهای عمومی به خاک سپرده شوند. آینده نگری در تصمیمات شهری ایجاب می کند که نه امروز، بلکه 150 سال آینده را در نظر داشته باشیم.

  پیشنهاد می شود یکی از خیرین رشتی برای باقیات صالحات و ثبت نام خود در ردیف وافقین، یک قطعه زمین که حداقل یک هکتار باشد، برای این امر خیر اختصاص دهد. چنین شخصی می تواند وصیت کند که علاوه بر دفن خود او در زمینش، نامش را بر روی آرامگاه مفاخر بگذارند. البته لازم است اعضای مدعو دانشگاهی و فعالین فرهنگی استان یک جلسه ای در رابطه با این موضوع با رئیس اداره کل اوقاف و خیریه استان برگزار کنند، تا پیش زمینه لازم برای چنین وقفی ایجاد شود. به شورای محترم شهر رشت که عنوان اسلامی را یدک می کشد، نیز توصیه می شود به این امراهتمام ورزد. همشهریان عزیز! حداقل بیایم در طول عمر 25 ساله ایجاد شورای اسلامی شهر رشت حداقل یک قدم مثبت جهت آبروی کلانشهر رشت و رشد این شهر برداریم. آیندگان درباره ما قضاوت خواهند کرد، بدا به حال کسانی که با مردم خویش ناسازگار بوده اند.     

همرسانی کنید:

نظر شما:

security code