به گزارش گیل خبر، هنوز این سوال مطرح است که چرا تمامی نمایندگانی که میثاق ائتلاف امید را امضا کرده بودند و تعداد آنها به ۱۴۰ نفر می رسید، به نامزد فراکسیون امید برای انتخاب رئیس مجلس دهم رای ندادند. حتی محمدرضا باهنر، نائب رئیس مجلس نهم نیز در این خصوص اظهارنظر کرده و گفته آنهایی که حاضر نشدند به عارف رای دهند، تنها به عنوان یک نردبام از لیست امید استفاده کردند تا به مجلس دهم راه یابند. از سوی دیگر، جلیل رحیمی جهان آبادی، عضو لیست امید و نماینده مردم تربت جام، تایباد، باخزر و صالح آباد در مجلس دهم مدعی شده بود که محمدرضا عارف در شب قبل از انتخابات هیات رئیسه دائم از اعضای فراکسیون امید خواسته بود که به دلیل شرایط کشور در داخل و اقتضائات بین المللی به علی لاریجانی رای دهند. البته این تنها موضوع این روزها نیست. تلاش شکست خوردگان انتخابات به القای اختلاف میان دولت و جبهه اصلاحات و طرح فرضیه رقابت عارف با روحانی در سال ۹۶ موضوع دیگری بود که بهانه ای شد تا با «علی صوفی»، عضو شورای عالی سیاست گذاری اصلاح طلبان و رئیس ستاد ائتلاف اصلاح طلبان در تهران گفت وگو کنیم و نظرات او را حول این محورها جویا شویم. نماینده مردم تربت جام، تایباد، باخزر و صالح آباد که از قضا عضو لیست امید هم بودند، طی اظهارنظری مدعی شدند که آقای عارف از اعضای فراکسیون امید خواسته اند تا بنا به شرایط کشور، در انتخابات هیات رئیسه دائم به آقای لاریجانی رای دهند. شما در جریان این اتفاق هستید؟ آقای عارف بعد از نتیجه انتخابات هیات رئیسه موقت، تصمیم گرفتند که در انتخابات هیات رئیسه دائم نامزد نشوند و بر این تصمیم خود نیز استوار ماندند. بر این اساس، فراکسیون امید هم تصمیمی برای معرفی نامزد در انتخابات هیات رئیسه دائم نداشت و کاندیدای دیگری معرفی نکرد. اما ۲۳۷ رای آقای لاریجانی نشان دهنده این است که فراکسیون امید به آقای لاریجانی رای داده است. اگر در جلسه روز دوشنبه، آقای عارف چنین صحبتی انجام می دادند، من به نحوی در جریان قرار می گرفتم. به ویژه اینکه، در همان روز با آقای عارف ملاقاتی داشتم و از ایشان چیزی در این خصوص نشنیدم. ضمن اینکه از قبل مشخص نبود که روز سه شنبه، برای انتخاب هیات رئیسه دائم رای گیری خواهد شد. با توجه به پایان بررسی اعتبارنامه ها در روز سه شنبه، انتخاب هیات رئیسه دائم در دستور کار قرار گرفت. به همین جهت، به نظر می رسد که اعضای فراکسیون امید در روز سه شنبه تصمیم گرفتند که به آقای لاریجانی رای دهند و به دنبال آن هم برای حضور آقای پزشکیان و آقای مطهری، به عنوان نواب ریاست مجلس تلاشی را صورت دادند. رای ۱۳۳ نماینده مجلس به آقای مطهری نشان می دهد که رای فراکسیون امید بیش از ۱۰۳ نفر است. ارزیابی ما از نمایندگانی که در لیست امید قرار داشتند این بود که ۱۶۸ نفر در فراکسیون امید داشته باشیم. فراکسیون امید در این حد قابل بازسازی است و می توان در تصمیم گیری های مهم روی آن حساب کرد. انتخاب ریاست مجلس از حساسیت خاصی برخوردار بود و گرایش نمایندگان در این رابطه می توانست تحت تاثیر عوامل متعددی، چه از درون و چه از خارج مجلس قرار گیرد. از سوی دیگر، محمدرضا باهنر در مصاحبه ای گفته که نهایت رای آقای عارف در مجلس همان ۱۰۳ رای بود و امکان تبدیل آن به ۱۰۴ را نداشت، چرا که آقای عارف با تک تک نمایندگان به صورت تلفنی صحبت کرده بود. آقای باهنر مدعی شدند که آقای عارف در جریان رقابت های دور دوم، روزی ۱۵۰۰ کیلومتر سفر می کرد. شما چه نظری در خصوص صحبت های نائب رئیس مجلس نهم دارید؟ در اینکه آقای عارف عزم جزم کرده بودند برای ریاست مجلس، تردیدی نیست. به این دلیل که زمانی که ایشان به عنوان سرلیست اصلاح طلبان در تهران انتخاب شدند، از سوی شورای عالی سیاستگذاری و با اجماع این شورا به عنوان نامزد ریاست مجلس نیز معرفی شدند. سفرهایی که آقای عارف در دور دوم انتخابات داشتند، سفرهای زیادی بود. می توانم بگویم همه نامزدهایی که به دور دوم راه پیدا کردند از ایشان خواسته بودند که برای حمایت از آنها به شهرها و حوزه های انتخابیه آن ها سفر کنند. طبعا این مجال برای آقای عارف نبود که به تمام حوزه ها سفر کنند اما تا جای امکان به حوزه های مختلف سفر کردند. سفر به نقاط مختلف کشور در جریان انتخابات، امری طبیعی است. بدیهی است در راستای امر ریاست مجلس، ما انتظار داشتیم کسانی که در لیست امید قرار گرفتند و میثاق نامه را امضا کردند، به آقای عارف رای دهند. اما سفر به استان ها، در راستای امر ریاست مجلس نبود و در مسیر تلاش برای رقابت با جناح مقابل بود. اما اینکه گفته شده که ۱۰۳ نفر نهایت تلاش ما بوده، سخن درستی نیست. دوستانی که در معرض مشورت آقای عارف قرار گرفتند، بارها به او انتقاد کردند که باید برای کسب ریاست مجلس، بیشتر تلاش کنند. آن هم در مقایسه با آقای لاریجانی که از تک تک نمایندگان دعوت می کرد و آن ها را به حضور می پذیرفت و با آنها برای موضوع ریاست صحبت می کرد. در مقابل تلاش های لاریجانی، اقدامات عارف قابل قبول نبود که تا آخرین روز هم یکی از انتقادات صریح دوستان ما به آقای عارف، همین بود. یکی از دوستان هم در یادداشتی که بعد از انتخاب آقای لاریجانی منتشر کرد، از آقای عارف در این رابطه انتقاد کرد. بنابراین، به عنوان مشاور دکتر عارف، شاهد بودم که دوستان از ایشان می خواستند که برخی ملاحظات را کنار گذاشته و برای موضوع ریاست مجلس، تلاش های بیشتری را صورت دهند. به همین دلیل این صحبت آقای باهنر را قابل قبول نمی دانم. خاصه آنکه پایبندی آقای عارف به موضوعات اخلاقی، سد و مانعی بود در مسیر فعالیت هایی که ایشان در این راستا انجام می دادند. بارها شاهد بودم که در مقابل تمامی این انتقادات، آقای عارف می گفت که «اخلاق حکم می کند این طور رفتار کنم!» آقای باهنر نکته دیگری را هم مطرح کرده و آن این است که کسانی که در انتخابات هیات رئیسه به آقای عارف رای ندادند، اعتقادی به فراکسیون امید نداشتند و تنها از نردبان ائتلاف امید بالا رفتند. این موضوع را می پذیرید؟ همه آنهایی که در لیست امید قرار گرفتند، انگیزه یکسانی نداشتند. این امکان وجود دارد که برخی با این لیست، ابزاری برخورد کرده باشند. این موضوع را رد نمی کنم. افرادی در لیست امید بودند که علی رغم اینکه میثاق نامه را هم امضا کردند، قائل به این موضوع نبودند. این از ضعف لیست امید بود. اما این را درنظر داشته باشید که ما در سخت ترین شرایط، بهترین نتیجه را گرفتیم. هدف ما از تهیه لیست امید، کنار زدن جریان تند حاکم بر مجلس بود و به این هدف نیز رسیدیم. هدف دوم ما این بود که بتوانیم از اکثریتی که در مجلس کسب می کنیم، در جهت حاکمیت جریان فکری اصلاحات استفاده کنیم. این هدف هم با تشکیل فراکسیون امید، به طور نسبی حاصل شد. اما اینکه بخواهیم بگوییم به همه اهداف که ریاست مجلس هم جزو آن بود، رسیدیم، این طور نیست. این موضوع را هم نباید از نظر دور داشت که ما هیچ گاه مخالف آقای لاریجانی نبودیم. بنابراین ریاست مجلس آقای لاریجانی نامطلوب نبوده است. ما در مقام مقایسه و به طورنسبی، معتقد بودیم که آقای عارف از آقای لاریجانی بهتر است. اما اگر آقای عارف را نداشتیم و گزینه دیگری هم وجود نداشت، قطعا به طور یکپارچه از آقای لاریجانی حمایت می کردیم. کما اینکه در انتخاب هیات رئیسه دائم این کار را کردیم. پس نباید این طور القا کرد که در انتخاب آقای لاریجانی ما شکست خوردیم. جناح شکست خورده در انتخابات سال های ۹۲ و ۹۴ تلاش می کند این طور القا کند که میان اصلاح طلبان و دولت آقای روحانی اختلاف وجود دارد. حتی گام را فراتر گذاشته و مدعی شده اند که آقای عارف در پی شکست در انتخابات هیات رئیسه، به عنوان رقیب آقای روحانی در سال ۹۶ به میدان خواهد آمد. پاسخ شما به این شائبه ها چیست؟ آقای روحانی درعرصه عمل مشکلی نداشته اند که بین اصلاح طلبان و ایشان اختلافی باشد. اساسا آقای روحانی در موقعیتی قرار دارد که اصلاح طلبان جز حمایت از او به چیز دیگری فکر نمی کنند. توقعی جز اینکه دولت برای مردم کار کند و نارضایتی هایی که در عرصه اقتصادی وجود دارد را کاهش دهد، نداریم. ضمن اینکه شما یقین بدانید آقای عارف در سال ۹۶ مقابل آقای روحانی قرار نخواهد گرفت. اختلاف بین اصلاح طلبان و آقای روحانی، ممکن است آرزوی رقبای ما باشد؛ اما راهی که اصلاح طلبان در سال ۹۲ شروع کردند و در سال ۹۴ ادامه دادند و در هر دو به پیروی رسیدند، در سال ۹۶ هم ادامه خواهد داشت. روزنامه آرمان