نسخه موبایل
اردیبهشت ۱۷, ۱۳۹۸ 414182 خبر سیاسی گیلان
گفتگو با رئیس حزب ندای گیلان(قسمت دوم)؛

حزب ندا تنها گروهی نبود که از کوچکی‌نژاد حمایت کرد/ در گیلان همه خود را تئوریسین می دانند/ علی‌رغم تنگناهای موجود مخالف «شرکت نکردن» در انتخابات هستم

.

گیل خبر/ امین مهرآور: در اولین قسمت پرونده بررسی احزاب استان گیلان که تا انتخابات مجلس ادامه دارد به سراغ سهیل سجودی رئیس شعبه گیلان حزب ندا رفتیم تا درباره این حزب و فعالیت های سیاسی گذشته و فعلی آن صحبت کنیم. مصاحبه ای طولانی ولی جالب که سجودی حاشیه های مختلف حزب و مسائل اخیر استان را مورد بررسی قرار داد.

در  قسمت اول که اوایل اردیبهشت منتشر شد بیشتر در مورد کارکرد حزب ندا صحبت شد. در قسمت دوم بیشتر به حاشیه ها و مباحث روز پرداختیم که در زیر می خوانید.

 

گاه می‌بینیم خلاء آموزش و تعلق خاطر تشکیلاتی منجر به عضویت افراد به صورت همزمان در چند حزب می شود و یا به سادگی از حزبی به حزب دیگر میروند و حتی در این تغییر حزب های مداوم ارتقاء یافته و از عضو عادی به شورای استانی و دبیری حزب دیگر می رسند. شاید آموزش و کادرسازی حرفه‌ای بتواند تا حدی مانع این روند شود.با توجه به مشکلات و موانعی که در مسیر راه فعالیت های حزبی وجود دارد، در ادامه راه در بحث آموزش و کادرسازی چه برنامه هایی در دستور کار دارید؟

ببینید در دهه هشتاد ما با دو رویکرد حزبی در خصوص مبحث عضوگیری و کادرسازی در دو مجموعه حزب مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی مواجه بودیم، روند جذب نیرو، آموزش و ارتقاء در حزب مشارکت بسیار راحت بود. به همین دلیل با اقبال بیشتری مواجه بود و در نتیجه فعالیت بیشتری داشت و اخبار بیشتری از آن منتشر می‌شد و در صدر اخبار بود. در مقابل این شیوه، روند عضوگیری سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی بود که برای افرادی که وارد مجموعه می‌شدند سطح‌بندی داشت و دوره های خاصی برگزار می‌کرد، به همین دلیل عضویت در این مجموعه سخت‌تر بود و افراد مراحل رشد و ارتقاء را سخت‌تر طی می‌کردند.

حزب ندای ایرانیان روندی را در تهران آغاز کرده است که روشی میانه‌ی این دو شیوه است تا افراد عضو حزب را با مباحثی که امروزه کمتر به آن‌ها پرداخته می‌شود، مباحثی مانند تاریخ سیاسی معاصر کشور و حتی موضوعات غیرسیاسی مانند مباحث محیط زیستی، فرهنگی و… آشنا کند، در واقع تلاش می کنیم تا نیروی فعال حزبی درخصوص مباحث کارشناسی و نیاز های روز جامعه دارای تحلیل علمی و متکی بر آگاهی باشد. البته نه به سختگیری سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و نه به راحتی حزب مشارکت.

نکته مهمی که قابل ذکر است در استان ها رغبت به عضویت در احزاب کمتر از تهران است و ما حتی نمیتوانیم به اندازه تهران سختگیری را لحاظ کنیم که اگر اینطور شود همین تعداد اندک هم از فعالیت حزبی صرفنظر خواهند کرد.

در سال ۹۸ ما انتخابات مجلس را در پیش داریم، تاکنون در جلسات حزب به طور مشخص در این خصوص بحث شده است؟ آیا حمایت از فرد خاصی را در برنامه دارید؟ و اینکه احتمال دارد مانند دوره قبل سیر اتفاقات منجر به حمایت شما از کاندیدایی خارج از جریان اصلاح طلبی شود؟

حزب ندای ایرانیان از سال های گذشته اعلام کرده است که اگر افراد شاخص و باسابقه جریان اصلاح طلب موفق به اخد تایید صلاحیت برای حضور در انتخابات نمی‌شوند به سراغ افراد رده های بعدی یا حتی افرادی که سابقه فعالیت سیاسی ندارند اما حضور آن ها با توجه به تحصیلات، دانش و تجربه‌ای که دارند از حضور برخی افراد تندرو بهتر است و می‌تواند مفید باشد، برویم. همان زمان که این بحث مطرح شد با واکنش های زیادی درخصوص خطرات این مسأله مواجه شدیم اما تلاش داشتیم تا به یک تفاهم حداقلی در این مورد برسیم و این بحث در جریان فراگیر شد، فارغ از قضاوت اینکه این روش درست یا غلط بوده است امروزه حرف هایی در جریان اصلاح‌طلبی شنیده می شود که باید از لفظ «متاسفانه» درخصوص آن ها استفاده کرد، به عنوان مثال آقای تاجزاده می‌گوید اگر گزینه های درجه یک ما تایید نشود شاید ما در انتخابات شرکت نکنیم، این حرف در جای خودش محترم است و در فعالیت سیاسی یک مدل و روش است اما مگر مردم بازیچه ما هستند؟ که ما چهارسال قبل به مردم اعلام کنیم به لیست ما که در آن کسانی بودند که احتمال داشت در آینده‌ای بسیار نزدیک تغییر جهت و مواضع دهند رای بدهند و امروز بگوییم اگر افراد ما تایید نشوند، شرکت نمی‌کنیم.

باید در جریان اصلاح‌طلبی به یک روش و مدل مشخص برسیم، یک دور به آقای خاتمی بخاطر رأی دادن در انتخابات حمله می‌شود و دور بعد از آقای لاریجانی در قم حمایت می‌شود، باید توجه کنیم که مردم ما فهم سیاسی بالایی دارند و این پرسش در اذهان به وجود می‌آید که چرا انقدر سینوسی رفتار می‌شود.

حزب ندا در انتخابات گذشته با این رویکرد عمل کرد و بعید نیست در انتخابات پیش‌رو هم با این سیاست در کل کشور عمل کند زیرا برداشت ما این است که باز هم با ردصلاحیت های گسترده مواجه خواهیم بود. اما رفتاری که در دور دوم انتخابات گذشته انجام دادیم از جنس ماهیت کنشگری اصلاح طلبی بود که ما برای یک کرسی باقی‌مانده بدون تصمیم نیستیم و در بین سه نفر دیگر یک نفر از دو نفر دیگر حتی به مقدار بسیار اندک بهتر است و بعید هم نیست که بار دیگر اتفاقی مشابه تکرار شود.

 

به طور مشخص بیانیه‌ای که در انتخابات گذشته مجلس صادر شد تصمیم شخصی رییس وقت بود یا تصمیم جمعی و مصوبه شورای مرکزی حزب در استان؟

آقای سحرخیز درباره بیانیه با اعضای حزب مشورت کردند و نظر اعضای حزب را داشتند. متأسفانه درخصوص آن اتفاق حرف هایی گفته نشد، برای مثال در همان برهه زمانی تنها حزب ندا نبود که از آقای کوچکی‌نژاد اعلام حمایت کرد. یک روز شنبه‌ای بود که همراه چندتن از دوستان در جایی بودیم به یکباره مطرح شد که جریانی در شورای هماهنگی می‌خواهند اسم آقای آقازاده را مطرح کرده و حمایت کنند، این در حالی بود که ما کم کم درحال علنی کردن بحث حمایت از آقای کوچکی‌نژاد از میان گزینه های دیگر (غیر از آقای حسنی) بودیم. تعدادی از دوستان هم می‌گفتند که اگر از گزینه دیگری در کنار آقای حسنی حمایت کنیم احتمال دارد با ریزش آراء ایشان مواجه شویم. اتفاقی که در آن زمان رخ داد این بود که تیم هیئت رئیسه شورای هماهنگی درباره گزینه دوم و سناریو هایی که مطرح بود هیچ رای‌گیری در شورا انجام نداد و زمانی که حزب ندا حمایت خود را اعلام کرد ما با ادبیاتی مانند اینکه «سحرخیز را باید از جریان اصلاح طلبی اخراج کنیم» مواجه شدیم. در یکی از جلسات که بنده و آقای زاهد به نمایندگی از حزب حضور یافتیم بنده بدون تعارف به دوستان شورای هماهنگی گفتم زمانی که آقای کوچکی‌نژاد در ماشین من بود اکثریت شما با ایشان تماس گرفته و از ایشان اعلام حمایت کردید فقط تفاوت حزب ندا با شما در این بود که حمایت خود را علنی اعلام کرد.

 

حزب ندا از ابتدا تلاش کرد تا در شعار ها و عمکلرد روندی متفاوت از سایر احزاب اصلاح‌طلب داشته باشد، در نتیجه‌ی همین تلاش برای تفاوت که در کنار حضور آقای خرازی در جمع موسسین حزب ندا در نهایت منجر به این شد که انگ ها و اتهامات فراوانی به شما زده شود. از سوی دیگر حضور آقای خرازی و روابطی که ایشان دارند این ذهنیت را ایجاد کرده بود که شاید کاندیداهای منتسب به حزب ندا در مسیر تایید صلاحیت با برخورد متفاوت و به نوعی سهل‌گیرانه‌ای نسبت به سایر احزاب اصلاح‌طلب مواجه باشند اما با گذشت زمان مشخص شد که این ذهنیت اشتباه بوده و حاکمیت به حزب ندا نگاه متفاوتی نسبت به سایر احزاب اصلاح طلب ندارد. چه عواملی را علت این اتفاق می دانید؟

درباره آقای خرازی در ابتدا موضوع کاندیداتوری در انتخابات مجلس مطرح شد خب تقریباً ۷۰درصد جریان اصلاح‌طلبی شروع به تخریب آقای خرازی کردند، بعد مطرح شد که ایشان شاید بتواند با رایزنی‌ها زمینه‌ساز اخد تایید صلاحیت برای برخی افراد در درون جریان اصلاح طلب (فارغ از حزب ندا) باشند، دوباره موج تخریب تازه‌ای به شدیدترین وجه حتی در گروه های استانی علیه ایشان به راه افتاد. بعدتر این بحث مطرح شد که آقای خرازی پیگیری کنند و برای تایید صلاحیت افرادی در درون حزب ندا رایزنی کنند. اما چه شد که نتوانست؟ واقعیت این است که نهاد قدرت اگر بخواهد تعریفی از وزن سیاسی یک فرد داشته باشد، به میزان اثرگذاری آن فرد در جریان سیاسی‌اش نگاه می‌کند و متاسفانه برخی افراد و گروه های مشخص به حدی به آقای خرازی حمله کرده و ایشان را تخریب کردند که این ذهنیت در نهاد قدرت پیش آمد که آقای خرازی هیچ پایگاهی در جریان اصلاح طلبی ندارد که همان موقع آقای خرازی در مصاحبه ای به این روند گلایه کرد.

مشابه اتفاقی که برای آقای خرازی رخ داد در سال های پیش از ۸۸ برای آقای کروبی رخ داد و این هم یکی از قسمت های تاریخ است که درباره آن صحبت نشده است، افراد و گروه هایی که امروز طرفدار پروپا قرص آقای کروبی هستند پیش از ۸۸ چه بلایی سر آقای کروبی آوردند. دو حزب اعتماد ملی و ادوار تحکیم وحدت را به شورای هماهنگی راه ندادند. نکته‌ای را از خانم فائزه هاشمی نقل می‌کنم که ایشان در سفری به گیلان آمده بود و در جلسه ای که با شورای هماهنگی احزاب اصلاح طلب داشت، گفت: «فرق جریان اصلاح طلب با اصولگرایان اینجاست که «خودی» های آن ها مقداری بسته تر است وگرنه شما(اصلاح طلبان) هم در بین خودتان خودی و غیرخودی دارید» که البته برخی دوستان از این حرف ناراحت شدند.

جریان اصلاح طلب همواره یک گروه انحصارگرا در درون خود داشت و از این اتفاق هم بسیار آسیب دید.

 

در همین مورد که بحث انحصارگرایی در میان احزاب و شورای هماهنگی را مطرح کردید، مساله ای که جلب توجه می کند تعدد احزاب در جریان اصلاح طلب است، آیا واقعا این تعداد تفکر و ایده جدید در یک جریان سیاسی وجود دارد؟

متاسفانه برای افرادی که مسئولیت صدور مجوز را برعهده دارند کیفیت از اهمیت کمتری برخوردار است و به کمیت بیشتر بها می‌دهند. اینکه چه راهکاری خوب است هنوز در کشور به نتیجه نرسیده‌ایم که آیا مانند برخی کشورها تنها دو حزب کافی است و بقیه کمرنگ شوند و یا اینکه روش دیگری مناسب کشور ما است.

از سوی دیگر وقتی NGOها و سندیکا های صنفی برای حمایت از اقشار مختلف مانند معلمان و کارگران تشکیل نشده است، نیازی که به آن تشکل‌ها وجود دارد در قالب احزاب بروز و ظهور پیدا می‌کند، برای مثال امروز در شورای هماهنگی(احزاب اصلاح طلب) چندین حزب با عنوان معلمان و فرهنگیان داریم.

 

بنظر شما چرا سیاستمداران گیلانی در فضای کشوری همواره در رده های دوم و چندم هستند و تنها تعداد اندکی و به سختی توانسته اند به مراتب عالی در هیات دولت برسند؟

ما در استان گیلان و علی‌الخصوص در رشت نحوه‌ی سیاست‌ورزی مان به گونه‌ای است که در زمان انتصابات به سادگی زیرپای یکدیگر را خالی می‌کنیم متاسفانه حمایت و همدلی مورد نیاز درمیان ما موجود نیست که شاید جایی از روند تربیت ما نشأت می‌گیرد.

اصولا در استان گیلان عموم افراد خود را تئوریسین جریان(سیاسی) می‌دانند و خود را برحق می‌پندارند و این مساله یکی از عوامل عدم حمایت آن‌ها از یکدیگر است. برای مثال درخصوص نمایندگان در بسیاری از استان‌ها وقتی مساله منافع کلان و ملی استان مطرح می‌شود نمایندگان آن استان بحث های سیاسی و جناحی خود را کنار گذاشته و باهم تلاش می‌کنند که آن مطالبه استانی محقق شود. آیا استان گیلان ما اتفاقات مشابه این را مشاهده یا تجربه کرده‌ایم؟ بخشی از این مساله به تربیت سیاسی ما ارتباط مستقیم دارد.

اینجا (درگیلان) شما با افرادی مواجه هستید که حتی اگر درباره‌ی یک پدیده اطلاع موثق نداشته باشند براساس شنیده‌ها به گونه‌ای صحبت می‌کنند که اگر فردی ناآگاه به آن موضوع با این افراد مواجه شود احساس می‌کند که این فرد صاحب نظر و کارشناس این حوزه است.

 

در فضای سیاسی استان گاه مواردی خطاب به اصلاح طلبان مطرح می‌شود که شما در دو سال گذشته از دولت دفاع کردید و امروز در حال نقد دولت هستید و اینکه چرا شما چرا نقد می کنید؟ شما باید پاسخگو باشید. موضع شما در قبال افرادی که مدافع دولت بوده اند و به تازگی به جمع مخالفین و منتقدان دولت ملحق شده اند چیست؟

فکر می‌کنم امروز دیگر زمان نقد دولت توسط برخی دوستان ما که مناصب انتخابی و یا انتصابی دارند، نیست. بهتر است اجازه دهند نقد را رسانه ها، مردم، تشکل ها و احزاب داده و آن ها بجای تمرکز بر نقد دولت به واسطه کرسی هایی که کسب کرده‌اند دنبال خدمت به مردم باشند.

از سوی دیگر مساله ای باید مورد توجه قرار گیرد این است که از میان این همه مشکلاتی که گریبانگیر کشور شده است باید بپرسیم چند درصد برعهده دولت است، بنده به شخصه معتقدم اتفاقی که در فاصله سال های ۸۲تا۸۶ رخ داد امروز مجددا  به نحوی کمیک در حال رخ دادن است، چرا؟ چون جامعه ما ظرفیت آن حرف های تند را ندارد و جامعه یک جایی کوتاه می‌آید و عنصر سیاسی در برابر شعارهای رادیکال‌اش تنها می‌ماند.

مساله دیگر سنگ اندازی ها و تنگ نظری هایی است که برخی در داخل در کار دولت ایجاد می‌کنند و عرصه را بردولت تنگ می‌کنند تا تصمیم‌گیری و کارآیی کاهش پیدا کرده و آن ها به خواسته سیاسی خود یعنی کسب پیروزی در انتخابات های پیش‌رو دست یابند.

ضعف مهم بعدی فساد فراگیر در مدیران دولتی است که در یکسال و نیم گذشته با چند مورد برخورد شده و بنده معتقدم اگر مدیر دیگری چنین شرایطی دارد بدور از سیاسی‌کاری و بدون تعارف با آن‌ها برخورد شود چرا که مردم منتظر هستند تا این برخورد و مقابله با فساد را ببینند. این تفاوت طبقاتی، سبک زندگی و نوع ژست گرفتن افرادی که بر مناصب نشسته اند و ادای روشنفکران را در می آورند و ژست اپوزوسیون می گیرند، مردم دوست دارند ببینند این ها در عمل چه می کنند، در کمیسون ماده۱۰۰ شورای شهر چه می گذرد؟ البته مردم می دانند و این ژست های روشنفکری و اپوزوسیون را باور نمی‌کنند.

مشکل دیگر دولت آقای روحانی این است که آدم های تربیت شده، همفکر و همراه در بدنه بسیار کم دارد، برای مثال در استان گیلان مدیران همسو با دولت به تعداد انگشتان دست هم نیستند، چطور انتظار داریم این مدیران شعارهای ما را عملی کنند؟ و نقد مهمی که بر ما وارد است می‌تواند این باشد که اگر شما فرماندار، مدیر و نیروی اداری همفکر به اندازه کافی نداشتید چرا کاندیدا شده و وارد عرصه شده‌اید. که فکر می‌کنم همه ما سیاسیون اصلاح‌طلب باید به این سوال فکر کنیم و به آن پاسخ بدهیم. چرا چرخه فرمانداران اینگونه است و شما هربار بگویید نیروی همفکر نداریم، خب این وضعیت در ده سال آینده قطعا بدتر خواهد بود و شاید جریان اصلاح‌طلبی برای همیشه نابود شود و بنا به مرور زمان کنار گذاشته شود.

 

جریان سیاسی شما در انتخابات ریاست جمهوری سال۹۶ از فردی حمایت کرده است که امروز گروه های مختلفی از درون همین جریان به دولت انتقادات فراوانی دارند و حتی در یک بازه زمانی به سمت ابراز پشیمانی رفتند. بنظر شما حمایت از آقای روحانی اشتباه اصلاح طلبان بود؟ و اگر اشتباه بود، با وجود این ذهنیت واکنش ها به حمایت احتمالی جریان اصلاح طلبی از آقای لاریجانی در انتخابات ریاست جمهوری آینده را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

 

ببینید نکته‌ای که در نقد به دولت از آن غفلت می‌شود این است که دولت های ما همواره در دوره دوم دچار مشکلاتی شده و فضا بر رئیس جمهور ها تنگ می‌شود. جریان ها و افرادی که مخالف رأی‌آوری آن فرد بودند و یا جایی منافع‌شان در تقابل با رئیس جمهور قرار می‌گیرد به صورت آشکارتری سنگ اندازی می‌کنند. در نتیجه دولت ها از شعارهای خود فاصله گرفته و محافظه‌کار می شوند.

در سال ۸۲ درحالیکه تنها ۲ سال از آغاز دولت دوم آقای خاتمی می‌گذشت بدنه دانشجویی از دولت ایشان جدا شد و حامیان ایشان به تحریم انتخابات رسیدند. در سال دوم دولت آقای احمدی نژاد نیز ماجرای خانه‌نشینی رئیس جمهور و قهر یازده روزه پیش آمد. معتقدم در ادامه راه اتفاقاتی مشابه گذشته برای آقای روحانی نیز رخ خواهد داد.

ما همواره در دوره های دوم دولت ها با این مساله رو به رو هستیم و این ایراد ما نیست که از آقای روحانی حمایت کردیم و اگر نسل آینده به این تجربه ها توجه نکند در چهارسال دوم دولت بعد از آقای روحانی هم شاید مشابه این دوره های قبلی باشد.

مهمترین قسمت این چرخه اینجاست که اگر قرار است اتفاق مثبتی مانند جذب و انتصاب جوانان، بکارگیری نیروهای حامی دولت و عملکرد های نزدیک به رویکرد فکری و شعارهای دولت رخ دهد باید در چهارسال اول رخ دهد که معمولا سرگرم شادی از کسب پیروزی و از این مباحث غافل هستیم.

اینکه در مساله حمایت از آقای رئیس جمهور رفتار ما اشتباه بوده است اصلا چنین نگاهی ندارم، ما در سال ۹۶ از آقای روحانی حمایت کردیم چرا که در دولت اول ایشان کنترل تورم، ثبات بازار ارز، مثبت شدن رشد اقتصادی، پایان مذاکرات ۱۲ساله هسته‌ای و به ثمر رسیدن برجام را دیدیم و سرمایه گذاران درحال ورود به کشور بودند. چه کسی این وضعیت را تغییر داد؟ مگر تیم دولت آقای روحانی چه تعداد تغییرات داشته است؟ شاکله‌ی دولت دوازدهم، همان دولت چهار سال اول است. حالا در این وضعیت بعضی از دوستان در جریان ما با هدف خوش رقصی برای جریان رقیب و با فکر اینکه شاید در سال های آینده آبی برای آنها گرم خواهد شد در حال حمله به دولت هستند اما تجربه سیاسی بنده به عنوان کسی که ۴دهه از زندگی را پشت سرگذاشته ام به من می‌گوید در دو سال آینده اگر کارها به دست جریان رقیب بی‌افتد نه از تاک نشان خواهد ماند و نه از تاکنشان و برای هیچ کدام از ما آبی گرم نخواهد شد، چه آقایانی که امروز خوش رقصی می‌کنند و چه بنده که این رویکرد را نقد می‌کنم

با احتساب همه‌ی این موارد که گفته شد بله احتمال اینکه جریان اصلاح‌طلب در دقیقه ۹۰ به این نتیجه برسد که از آقای لاریجانی حمایت کند وجود دارد اما به هیچ عنوان از حالا قابل پیش‌بینی قطعی یا قضاوت نیست. واقعیت امر این است که به دلیل مساله تایید صلاحیت ها و سختگیری هایی که برای جریان اصلاح طلب در این مسیر وجود دارد تا فاصله حدود یک ماه مانده به انتخابات نمی‌توانیم تصمیم بگیریم.

 

 

کانال تلگرام گیل خبر
نظرات
انتشار نظرات در پایگاه گیل‌خبر به معنی تائید آن نیست. گیل‌خبر نظرات حاوی توهین و افترا و با حروف غیرفارسی را منتشر نخواهد کرد.

پاسخ دهید

نظرات پس از تائید مدیریت منتشر خواهد شد