نسخه موبایل
آبان ۲۶, ۱۳۹۷ 387642 اجتماعی خبر گیلان یادداشت
محمد حسین عباسی

دست‌هایی که نمی‌گذارند شهر، سازِ خودش را بزند

 در رشت، هر چه که زیباست و به درد بخور، هر چه دلفریب و هر چه ماندگار؛ عمارتی اگر هست و کوچه‌ای و کافه‌ای و قهوه‌خانه‌ای و نمادی؛ نه برای تفریح و نه برای تاریخ، که برای زندگی ساخته شده. برایِ خود زندگی. و ساز، این زندگی را قابل تحمل‌تر می‌کند. سازها هر چقدر هم که ناکوک و صداها هر چقدر هم که فالش، بخشی ار دعوت‌نامه «زندگی در زمان حال» هستند. در شهرِ خوبِ بی‌خیال. در رشتی که می‌شناسیم. نه آن‌طور که در ویدئویِ پربازتابِ شب گذشته تماشا کرده‌ایم.

گیل خبر/ محمد حسین عباسی

بعدها اگر از «رشت» بپرسند، همه چیز را توی نگاه فرهاد به گیله‌گل از پشت پنجره‌های چوبی زهوار در رفته آش طوطی خلاصه می‌کنیم. یا در حسرتِ مردی که در قسمتی فرعی از داستان فرهاد و گیله‌گل، عکس نوجوانی‌اش را رفو کرده و توی دست گرفته تا وقتِ راه رفتن در خیابان‌هایی با هویتِ گمشده، دنبال جوانی‌اش بگردد. دستِ شهر، با چنین قرارهای عاشقانه‌ای رو می‌شود. نه نماهای مضحکِ نورانی از ساختمان‌های بزرگ و تصاویرِ اصلاح‌شده از چربیِ سفره‌ها. شهرِ درست؛ دو قهرمانِ را مثلِ پروانه‌های فراری از کودکان، به دنبالِ خودش می‌کشد. تا آن‌جا روشن است که دو نفر را هم‌چراغِ هم کند و تا آن‌جا تاریک، که دستپاچگی‌شان را به بازی بگیرد

در رشت، هر چه که زیباست و به درد بخور، هر چه دلفریب و هر چه ماندگار؛ عمارتی اگر هست و کوچه‌ای و کافه‌ای و قهوه‌خانه‌ای و نمادی؛ نه برای تفریح و نه برای تاریخ، که برای زندگی ساخته شده. برایِ خود زندگی. و ساز، این زندگی را قابل تحمل‌تر می‌کند. سازها هر چقدر هم که ناکوک و صداها هر چقدر هم که فالش، بخشی ار دعوت‌نامه «زندگی در زمان حال» هستند. در شهرِ خوبِ بی‌خیال. در رشتی که می‌شناسیم. نه آن‌طور که در ویدئویِ پربازتابِ شب گذشته تماشا کرده‌ایم. دستی که خواننده و گیتاریست را با هم روی زمین می‌کشد. نگاهِ حیرانِ پسر جوانی که دست از ضرب‌گرفتن روی کاخون برمی‌دارد و برای چند ثانیه، خشک‌اش می‌زند. آن اضطراب چندثانیه‌ای مالِ ما نیست، مال این خیابان‌ها نیست. مالِ این شهر نیست. مال آن‌هایی است که این حوالی، جا خوش کرده‌اند و می‌خواهند که رشت، شبیه خودشان باشد. عبوس و بدقیافه و بی‌تحمل. با جدیتی مثال‌زدنی که کاش برای مبارزه با آلودگی‌های واقعی نشان می‌دادند.

اگر آن‌ها توانستند ریتم باران از سقف‌های حلبی شهر بگیرند و قصه‌های الهام‌گرفته شده از زیر شیروانی را انکار کنند، می‌توانند صدای آواز را از گوش شهر بدزدند. تا آن روزِ محال، وای از سربرگ‌هایی که جرمِ موسیقی خیابانی را صورتجلسه می‌کنند، وای از دست‌هایی که نمی‌گذارند شهر، سازِ خودش را بزند.

کانال تلگرام گیل خبر
نظرات
انتشار نظرات در پایگاه گیل‌خبر به معنی تائید آن نیست. گیل‌خبر نظرات حاوی توهین و افترا و با حروف غیرفارسی را منتشر نخواهد کرد.

پاسخ دهید

نظرات پس از تائید مدیریت منتشر خواهد شد
http://www.bankmellat.ir/default.aspx